دستگاه اکسیژن‌ساز خانگی معمولاً از این اجزای اصلی تشکیل شده است:
کمپرسور هوا – هوای محیط را به داخل دستگاه می‌کشد و فشرده می‌کند.
فیلتر ورودی هوا – گردوغبار و ذرات موجود در هوای ورودی را جدا می‌کند.
فیلترهای مولکولی (زئولیت) – مهم‌ترین بخش دستگاه؛ نیتروژن را جذب می‌کنند تا اکسیژن با غلظت بالاتر باقی بماند.
شیرهای برقی (Solenoid Valves) – مسیر جریان هوا و چرخه جذب و تخلیه نیتروژن را کنترل می‌کنند.
مخزن/مخازن زئولیت – حاوی بستر مولکولی زئولیت هستند.
مخزن تعادل یا مخزن اکسیژن – اکسیژن تولیدشده را موقتاً ذخیره و جریان آن را پایدار می‌کند.
رگلاتور و فلومتر – فشار و دبی اکسیژن خروجی را تنظیم می‌کنند؛ مثلاً ۱ تا ۵ لیتر در دقیقه.
رطوبت‌ساز (Humidifier) – در صورت نیاز، اکسیژن را قبل از ورود به کانولای بینی مرطوب می‌کند.
لوله و کانولای بینی یا ماسک – اکسیژن را به بیمار می‌رساند.
برد الکترونیکی و سنسورها – عملکرد کمپرسور، فشار، غلظت اکسیژن و هشدارهای دستگاه را کنترل می‌کنند.
فن خنک‌کننده – برای دفع گرمای کمپرسور و قطعات داخلی.
منبع تغذیه و سیم برق – انرژی موردنیاز دستگاه را تأمین می‌کند.
سیستم هشدار – در صورت کاهش خلوص اکسیژن، افت یا افزایش فشار، قطع برق یا خرابی دستگاه هشدار می‌دهد.

#آموزش_تعمیرات_تجهیزات_پزشکی
#جهاد_دانشگاهی_علوم_پزشکی_تهران